« رابطه! | Main | آغاز بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر »

1) یادداشت های خصوصی

«آزادی ممنوع»
تسلیم شدن به معنای شکست خوردن نیست و برهم زدن روتین یک جریان نمی تواند روی یک قضیه را بپوشاند. چراکه نوشتن در روزنامه ها و سایت های خبری این امکان را می دهد که اگر رسانه ای چون تلویزیون امکان گفتن خیلی از مسائل را ندارد، می توانید در جراید و اخبار روزانه اطلاع لازم را کسب کنید!
«حمایت از برنامه 90»
عقربه های ساعت هم نشان می داد که برنامه 90 این دوشنبه، دیرتر از زمان معمول آغاز خواهد شد. همه شواهد از جمله عادل فردوسی پور و مهمان برنامه اش نشان می داد که برنامه 90 مثل همیشه نیست و انگار فردوسی پور را از وسط میدان جنگ به برنامه آورده بودند. فقط یک پرچم مشکی کم بود در برنامه که نشان دهنده عزا مطلق 90 باشد. خب البته همین که 90 با این شکل و ظاهر پحش شد هم پر از حرف های ناگفته ای بود که سکوت های فردوسی پور آن را کامل می کرد. در واقع به نوعی به اطلاع مردم رساندن یک پیام که شاید تحریم این برنامه و توقیف اش در هفته آینده باعث شود دیگر 90 درکار نباشد . و در انتها فردوسی پور طاقت هم نیاورد و گفت: "امیدوارم هفته دیگر هم بر روی این صندلی بنشینم و برنامه را پخش کنیم و ترجیح می دهم الان سکوت کنم". این دلخوری ها برای فردوسی پور، نشانه های ضعف مسئولانی است که در هفته های اخیر برنامه 90 را زیر سئوال برده بودند. مثلا از همان مسئول سازمان تربیت بدنی جناب آقای آخوندی بگیرید تاخصوصی سازی باشگاهای لیگ برتر؛ به هر حال تجربه ثابت کرده است که در این مملکت محبوبیت مساوی با نابودی است. حالا می خواهد در باب یک برنامه تلویزیونی باشد یا هر حرکت دیگری که مردم از آن استقبال می کنند. فکر کنید اگر مسائل خصوصی باشگاه ها و هزینه ها و حتی سیاسی بودن ورزش همه و همه روشن شود چه اتفاقی را در پی خواهد داشت. به هر حال گروه هایی هستند که از راه های فرعی زیادی زندگی می کنند و نمی خواهند پول های بادآورده شان و ماشین های گران قیمت شان زیر سئوال برود...
ولی اینکه همه تریبون ها برای گفتن حقایق خاموش می شود هم زیاد خوشایند نیست. مثلا در همین برنامه 90 دیشب مسابقه پیام کوتاه طبق روال هر هفته قرار بود مطرح شود اما از همان ابتدا هیچ دستگاه گوشی موبایلی نمی توانست در مسابقه برنامه 90 شرکت کند. این اتفاق باعث شد تا فردوسی پور چندین و چند بار از مسئولین مخابرات و همچنین همکاران اش درخواست کند که این مشکل را رفع نمایند اما تا انتهای برنامه هیچ "پیامکی" به برنامه 90 ارسال نشد!!! خب این مسئله به بقدری واضح و روشن است که حتی دیگر جای صحبتی هم باقی نمی ماند. به هر حال انگار جو موجود در جامعه باعث می شود تا یک سرگرمی برای بعضی آدم ها ایجاد شود. فکرش را بکنید مدتی قبل اگر به خاطر بیاورید در مورد سینما و حمایت دولت از این رسانه اتفاقات مختلفی افتاد که در برنامه "دو قدم مانده به صبح" جواد شمقدری و مهدی عسگرپور مهمانان برنامه بودند و حضور آنها هم نتوانست مشکل قدیمی سینما و یک قشر دولتی را حل کند... و ادامه آن برنامه ثمره ای نداشت و هر دو گروه ترجیح دادند با سرکل انداختن حرف های یکدیگر هر کدام روند کاری خود را پیش بگیرند. و به نظر می رسد که دیگر هیچ وقت این دو قشر مخالف کنار هم در تلویزیون قرار بگیرند.
«تسلیم باش تا دگرگون نشوی»
واقعا اگر تلویزیون یک رسانه مهم در جامعه به شمار می رود، باید حق آزادی از آن گرفته نشود چرا که یک نفر بیننده تلویزیون نیست بلکه یک مملکت آن رسانه را به رسمیت می شناسند. پس کسی که این قدرت را داشته باشد که از طریق مخابرات امکان فرستادن یک پیامک را به برنامه 90 ندهد، حتما آدم مهم و کاربلدی است که نزدیک گوش ما کارهای دیگری هم انجام می دهد... شاید او واقعا ترسناک باشد و روبرو شدن با آن جز خطر مرگ مسئله دیگری رادربرنداشته باشد. شاید او ناگهان معادله های آینده کاری شما را برهم بزند و حتی نخواهد نام و نشانی از شما در تلویزیون و یا هر جای دیگری به چشم بخورد، شاید او یک قاتل فراری باشد که می تواند ظاهر اش را تغییر دهد و در شکل های مختلف با ماشین های مختلف جلوی پای شما قرار بگیرد، شاید او همین نزدیکی ها باشد... پس بهتر است اگر خطر به این اندازه جدی است، عادل فردوسی پور 90 را هم به آرشیو بسپارد و زیاد پیگیر اتفاقات پیش آمده نباشد و همه مسائل را به این امید که این نیز بگذرد... رها کند.
خبرهای مرتبط:
هواداران عادل فردوسی پور
محرمانه ترین برنامه 90
سیستم پیامک برنامه 90 به طرز عجیبی ازکار افتاد
خداحافظی تلویحی فردوسی پور از برنامه نود؟

TrackBack