بله، فيلم fish tank با ترجمه مخزن ماهي سرشار از تفكرات دختري 15 ساله است كه تماشاگر حس مي كند درون اش غوغايي است و كسي از‌ آن خبر ندارد كه البته همينطور هم به نظر مي آيد.

فيلم از همان ابتدا مي خواهد كه بگويد اين دختر تفكرات و كارهايش با هم سن و سالان اش متفاوت است. دوستان او مي رقصد و او با ديدن اسبي پير جذب آن مي شود.

دخترك تحقير مي شود، اتفاقات و رابطه هاي متداوم مادراش با دوست اش را مي بيند حتي شهواني هم نمي شود و تنها به دنبال يك فضاي به دور از مزاحم هاست تا شيشه بطري مشروب را با چند سي دي بردارد و در اتاقي دربسته به رقص مشغول شود.

دل خوشي اش مي شود دوربيني كه دوست مادر اش به او مي دهد و آن مي شود همه رابطه اي كه مي خواهد شكل بگيرد. كه گاه دختر به آن پايبند هم نيست و با كسي كه به ظاهر دوست اش دارد هم به مشكل برمي خورد مثل همان سكانسي كه دخترك با دوست خود براي گرفتن پول به فروشگاهي مي آيد كه دوست پسر مادراش در آن كار مي كند اما با درخواست پول دادن به دختر موافقت نمي كند.

فيلم fish tank‌ سكانس هاي خيلي خوبي دارد كه شايد نيمه دوم فيلم از نيمه اول آن جذابيت بيشتري داشته باشد. كل سكانسي كه دخترك ، دختربچه را مي دزد و فرار مي كند يكي از بهترين نماهاي فيلم به شمار مي رود.

ديدن دخترك و تنهايي او در فيلم و رفتن از شهر و كمپي كه در آن با آدم هايش زندگي مي كرد، مثل همان هواي ابريست كه دل آدم ها از آن مي گيرد و بايد گذاشت و رفت...

نويسنده و كارگردان:آندريا آرنولد، بازيگران: كتي جارويس در نقش ميا ويليامز، ربکا گریفیثس، کری ، ان Savill، گرانت وحشی
***
حتي دلم نمي خواهد از مزخرف بودن فيلمي كه فكر مي كردم خوب است، دو كلمه بنويسم.
هرگز پسرآدم دختر هوا را نبينيد اگر با فيلم هاي لوس و بي محتوا و داستان هاي تكراري حال نمي كنيد!

انگشتان لاك زده قرمز زير كفن سفيد

«هفت دقيقه تا پائيز» يك فيلم اجتماعي است كه روابط دو خانواده را همراه با هم پيش مي برد و در اتفاق اول جدايي مريم را مي بينيم و اتفاق دوم مرگ تنها فرزند ميترا كه كل فيلم براساس همين اتفاق پيش مي رود. اينكه قصه را دنبال مي كنيم و هر پرده از فيلم كه تمام مي شود، به نظر مي رسد داستان هم به پايان رسيده، كش و قوسي است كه مخاطب فكر مي كند قرار است يك اتفاق ديگري در فيلم رخ دهد.
اگرچه فرصت پرداختن به نقش هاي بازيگران در اين فيلم به نظر من كوتاه و با عجله است؛ بارها و بارها حس خودكشي ضدقهرمان داستان ذهن مان را به خود مشغول مي كند و همه المان شخصيت هاي فيلم مي خواهد خبر از يك اتفاق بدهد. حتي همان عروسي ظاهرنمايي كه در فضاي سرد شمال كه اينبار سرسبزي آن منطقه اصلا به چشم نمي آيد. بازي بچه ها به خصوص دختر كوچولو ميترا هم قابل تحسين است. و فكر مي كنم يكي از سكانس هايي كه دوست دارم و در ذهنم باقي مانده جنازه دختر بچه كفن پيچيده شده در دستان ميترا است كه لاك قرمز انگشتان بچه از زير كفن بيرون زده است!
فكر مي كنم «هفت دقيقه تا پائيز» يكي از متفاوت ترين فيلم هاي عليرضا اميني در مقام كارگردان باشد. شايد ساخت و اكران همين فيلم بود كه به اين كارگردان جرات داده تا فيلم هاي بعدي را پشت سرهم بسازد... البته بايد ديد كه اميني همين روش قصه تعريف كردن در فيلم هايش را باز هم تكرار خواهد كرد يا خير؟

شما هم اگر فيلم را ديده ايد در مورد آن نظر بدهيد!

خبر آمد خبر آمد خبری در راه است سر خوش آن دل که از آن آگاه است
شاید این جمعه بیاید شاید پرده از چهره گشاید شاید
دست افشان پای کوبان می روم بر در سلطان خوبان میروم
میروم بار دگر مستم کند بی سرو بی پا و بی دستم کند
میروم کاز خویش تن بیرون شوم برده یه لیلا رخی مجنون شوم
هر که نشناسد امام خویش را بر که بسپارد زمان خویش را
با همه لحن خوش آواييم دربدر کوچه تنهاييم
اي دو سه تا کوچه زما دور تر
به خوبا سر میزنی بگرد تو اینا هم خوب هست
آقا جان هممون که بد نیستیم به من نگاه نکن آقا
اي دو سه تا کوچه زما دور تر نغمه تو از همه پر شور تر
کاش که اين فاصله را کم کني محنت اين قافله را کم کني
کاش که همسايه ما مي شدي مايه آسايه ما مي شدي
هرکه به ديدار تو نايل شود يک شب حلال مسايل شود
دوش مرا حال خوشي دست داد سينه ما را عطشي دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت شعله به دامان سياوش گرفت
نام تو آرامه جان من است نامه تو خط امان من است
اي نگهت خواستگه آفتاب برمن ظلمت زده يک شب بتاب
پرده بر انداز زچشم ترم تا بتوانم به رخت بنگرم
اي نفست يارو مدد کار ما کي و کجا وعده ديدار ما؟
دل مستمندم اي جان به لبت نياز دارد به هواي ديدن تو هوس حجاز دارد
به مکه آمدم اي عشق تا تو را بينم تويي که نقطه عطفي به اوج آيينم
کدام گوشه مشعر کدام کنج منا به شوق وصل تو در انتظار بنشينم
روا مباد که بر بنده ات نظر نکني روا مباد که ارباب جز تو بگزينم

ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش
آقا پیر شدیم دیگه نمی خواین بیاین به خوبا سر میزنی اصلا هممون بد آقا جان هممون
بد به حق خوبات ....به خوبا سر میزنی مگه ما بدا دل نداریم می خواستی مارو خاطرخواه
نکنی قربونت برم ندیده خاطر خواه کردی رفتی پشت پرده یه نظر یه نظر خوبیم بدیم پات
نوشته شدیم آقا بدبختیم بیچاره ایم درمونده ایم عشق تویی فقط...
ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد
ببوسم خاک پاک جمکران را تجلی خانه ی پیغمبران را
خبر آمد خبری در راه است سر خوش آن دل که از آن آگاه است
شاید این جمعه بیاید شاید پرده از چهره گشاید شاید

چند وقت ا ينجا مي خواستم بنويسم اما نمي شد!
چه تعطيلي مزخرفي... با آدم ها غريبه شدم، از تو از خودم از كوچه پررفت و آمد شماها مي ترسم.
از حرف زدن و پيله كردن به زندگيت مي ترسم. از حرف تكراري مي ترسم.از تكرار مي ترسم. مي ترسم...
وقتي اومدي پيشم فكر كنم به مدت چندماه خالي شدم. از خودم از خواسته هام. از نگاه كردن به تو و از گفتن اين جمله كه تا كجا داريم پيش مي ريم...
از عكس هاي تو كه همه مي بينن و مي گن خيلي خوبه، اما ما همچنان تنهائيم...
از فيلمي كه تا نيمه با هم ديديم و طبق معمول از همون نيمه هم رهاش كرديم... از كابوس فيلم shutter aylan همون سكانسي كه لئوناردو دي كاپريو در نقش (تدی دنیلز مارشال) زنش را درآغوش گرفته و ناگهان لكه هاي قرمز از لباس زن سرازير مي شه... و مرز نفرت به عشق و جنون و مرزبندی ها بین این دو قرار مي گيره...
كاش مي تونستم اين مطلب را ادامه بدم اما نمي شه.
تا حالا گرفتار اين نشدن ها شدين!

«كتاب جريان هدايت الهي»

عيد 89 با طعم تلخ مجلات رنگين بي محتوا
دوباره عيد از راه رسيد، طبق معمول استرس هاي قبل عيد رهايم نكرد و تا آخرين دقايق استرس مسائل مالي و ريختن پول از اين حساب به اون حساب و كرايه و قرض و خرجي و مسافرت و دوش گرفتن و تميز كردن و پوشيدن لباس تقريبا نو و چيدن شيريني و سفره هفت سين و... اينا بايد تا قبل از منفجر شدن اون توپ سال تحويل انجام مي شد. امان از وقتي كه سال تحويل مي شه انگار يك تابلو قرمز جلو پات مي گيرن كه روش نوشته ايست!!
طبق هرسال مراسم عيد همه دور هم بوديم تا روز چهارم كه من بي خبر سوار هواپيما شدم و شبانه راه افتادم اومدم تهران... بماند كه همه از دستم شاكي بودن و من كار خودم و كردم، بماند كه عيد امسال چند روزي تنها بودم و حتي حوصله خودم هم نداشتم و بماندهاي ديگري كه از حوصله اين مطلب و اينجا خارج است.
دلم مي خواد به چند نكته اينجا اشاره كنم كه اين مدت واقعا وقتي به اين نكته ها برخورد مي كردم، از هر چي مطبوعات بيشتر زده مي شدم.

آهاي منتقدنماها تا كجا پيش مي رويد...
توي اين چند روز عيد فرصت مناسبي است تا به مجله هايي كه براي نوروز و به اسم عيد منتشر مي شوند را قبل از عيد خريداري كرد و روي هم انباشت تا يكي يكي در شب هاي عيد كه فكر مي كنم فرصت بيشتري دارم، نگاهي به آن ها بياندازم و بخوانم ؛البته اگر مطلبي براي خواندن داشته باشند...
قبل از عيد مغزم داشت مي تركيد كه چرا سفارش مطلب از دوستاني كه در همين مجله هاي رنگين كار مي كنند را نپذيرفتم و احساس كردم از غافله اي كه دوستان تكراري هرسال براي چند خط هم كه شده مطلب مي نويسند، عقب مانده ام و با خودم كلنجار مي رفتم كه اي كاش من هم مطلبي نوشته بودم و فلان نقد فيلم را در فلان مجله رنگي مكتوب مي كردم. يادمه كه در روزهاي جشنواره فيلم فجر منصور ضابطيان عزيز را در ميان دوستان جشنواره رو ديدم و وايستاديم و با هم كلي حرف زديم. ازش پرسيدم چرا هيچي نمي گيد و سكوت كرديد؟ تا كي مي خواهيد بنشينيد و اين منتقدنماها را تماشا كنيد، آدم هاي از خدا بي خبري كه تنها از نوشتن، يك قلم بدست گرفتن را آموخته اند و خود را با اين گردونه اي كه ساخته اند مي چرخانند. گفت، بهتره اينا بچرخند و آدم هاي مانند من هم فقط نگاه كنيم... همونجا وسط همون جشنواره بي بخار و بي محتوا به اين نتيجه رسيدم كه اگه فيلم اون ساعت را نديدم هم زياد مهم نيست. بهتره كه منم فقط نگاه كنم و ببينم اين راه به كجا ختم مي شه. كاش دوران مجله فيلم عزيز و گزارش فيلمي كه زياد دلبسته اش نبودم ادامه داشت و تمام فكر و ذكرم مي شد همان دو مجله سينمايي كه براي خوندن مطلب هاي اين دو مجله روزشماري مي كردم. نه اينكه الان اين همه مجله دورم ريخته و هيچ كدوم رو دوست ندارم. همين مجله فيلمي هم كه كلي باهاش حال مي كردم و الان گوشه اتاقم از اولين شماره هايش جمع كردم و افتخارم اينكه همش را در همون كودكي خريدم و خوندم، هم ديگه بهم لذت نمي ده. انقدر آدم هاي چيپ و بي سواد الان وارد آن شدن كه كم كم به هوشنگ گلمكاني و طرز تفكر كنوني اش هم شك كردم.
يادمه نيما رسولزاده دو سال پيش يعني فروردين 87 در سالنامه مجله نسيم مطلبي نوشته بود كه اتفاقات يك سال را در آن مطلب جمع كرده بود. اما انقدر قلم بي حاشيه و رواني داشت كه مي شد تا انتهاي مطلب را خواند و فهميد كه واقعا چه برسر ما در طول يك سال آمده است... امسال هم دنبال يك قلم از اين دوستان بودم. قلمي كه حداقل كمي متفاوت تر از بقيه باشد بتوان يك مطلب را بدون ادعاي آدم منتقد خواند و باهاش حال كرد. اما نه تنها يك چنين مطلبي پيدا نكردم بلكه تنفرم نسبت به قلم هاي بي اساسي كه تنها به منفعت و به سفارش ديگران نوشته شده بود، حالم را بهم زد.
توي مجله 24 شماره39 اسفندماه 88 خواندم كه در كنار صفحه نظرخواهي چند منتقد در مورد فيلم هاي جشنواره فيلم فجر چاپ شده است. سئوالات اين نظرخواهي با نظرخواهي ديگر دوستان فرق مي كرد. يكي از سئوال ها به اين شرح بود كه «فيلمي كه دليل توقيف شدنش قابل درك است، چيست و يا برعكس فيلمي كه دليل توقيف شدنش قابل درك نيست»، چندتا از دوستان نسبتا باهوش به آن جواب درستي داده بودند اما اكثريت دوستان منتقدنما هم گول اين سئوال را خورده بودند و هر كدام بنا به خصومت هاي شخصي و يا غيره جواب هايي داده بودند. تصور كنيد يك سال هم داد از اين مي زنيم كه نبايد فيلمي به نام لفظ توقيفي در سينماي ايران داشته باشيم آن وقت دوستاني كه سينما را نقد مي كنند مي نشينند و از فيلم هاي توقيفي و غير توقيفي اسم مي آورند! اصلا همين قضيه باعث مي شود كه دوستان منتقدنما حتي خود را با اداره نظارت و ارزشيابي هم سو كنند و اگر روزي دست برقضا آن ها صندلي حاكميت را در برگرفتند هم راه اين دوستان را ادامه دهند. امان از اين سينمايي كه در آن به سوي همه گشوده شده است. و يا همين مجله ديگري كه مثلث نام دارد. بابك غفوري آذر يادداشتي با نام «شلاق سياست بر فرهنگ» نوشته است. وقتي تيتر مطلب اش را خواندم كلي ذوق زده شدم كه چه تيتر باهالي و چقدر با اين روزها همخواني دارد اما بعد از مطلب بابك هر صفحه اي كه ورق زدم به هيچ مطلب چشم گيري نرسيدم و دقيقا همان حرف هاي تكراري بود كه از توي سايت هاي مختلف كپي شده بود و با فرمت و صفحه بندي رنگين ديگري چاپ شده بود. مطمئنم كه حتي دقيقه اي براي خواندن دوباره مطالب اين مجله هم فرصتي نگذاشته بودند...
اما مجله فيلم همچنان بهاريه هاي خوبي چاپ مي كند. اگر مجله از محتوا افتاده است در عوض مي توان به شماره عيد دلخوش بود كه چهار نفر آدم حسابي بعد از يك سال دست به قلم مي شوند و چند خاطره خوب مثل يك داستان كوتاه مي نويسند كه حداقل يك لذتي براي خواندن دارند.
از همه اين چند مجله هم كه بگذريم بهتر از از ديگر مجلات زرد و جلد نمايي كه عكس مصطفي زماني را براي فروش بيشتر مجله خود و چاپلوسي هاي معمول مي گذارند، صحبت نكنيم. كه بيش از گذشته حالمان را بد مي كند.
و حالا واقعا دلم به حال نسل هاي بعد از خودم مي سوزد كه هيچ دلبستگي به هيچ مجله اي نخواهند داشت!